ΤΕΛΧΙΝΕΣ-ΤΡΙΧΑΪΤΕΣ-ΚΥΔΩΝΕΣ -ΕΤΕΟΚΡΗΤΕΣ

Δημοσίευσηἀπό ΦΟΥΡΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ » Τετ 28/04/2004 04:35

Απόσπασμα
ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
(ΖΕUS)
Ομάδα: ΡΥΣΙΒΩΜΟΙ
Δημοσιεύσεις: 313
Μέλος από: Ιαν. 2002 Δημοσιεύθηκε: Μάι 26 2003,16:14

-----------------------------------------------------------
ΕΧΟΝΤΑΣ ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΟΥ ΠΑΡΑΛΘΟΝΤΟΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΟΥΚ ΟΛΙΓΕΣ ΗΤΑΝ ΟΙ ΦΥΛΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΓΕΝΗ ΚΑΙ ΕΘΝΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣΑΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟ ΤΟΥ ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΟΣ,ΚΑΛΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΞΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΕΔΩ ΤΟ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΑΥΤΟΥΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟΥΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥΣ ,ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥΣ,ΤΗΝ ΑΡΧΕΓΟΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΠΛΕΚΟΝΤΑΙ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ.ΞΕΚΙΝΟΝΤΑΣ ΛΟΙΠΟΝ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΕΝΑ ΝΟΗΤΟ ΧΑΡΤΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΩΝ ΛΑΩΝ..


ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΜΙΑ ΠΡΟΧΕΙΡΗ -ΑΡΧΙΚΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΞΗΣ ΛΑΟΥΣ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑΝ ΤΟΤΕ ΣΤΗΝ ΑΙΓΑΙΑΚΗ ΠΕΡΙΟΧΗ:

ΚΟΥΡΗΤΕΣ
ΙΔΑΙΟΙ ΔΑΚΤΥΛΟΙ
ΚΥΔΩΝΕΣ,
ΕΤΕΟΚΡΗΤΕΣ
ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ
ΑΒΑΝΤΕΣ
ΥΑΝΤΕΣ
ΙΑ-ΝΕΣ
ΠΕΛΑΣΓΟΙ
ΓΡΑΙΚΟΙ
ΣΕΛΛΟΙ
ΕΛΟΠΟΙ
ΔΡΥΟΠΕΣ
ΑΡΚΑΔΕΣ
ΠΥΘΙΟΙ
ΘΡΑΚΕΣ
ΚΕΚΡΟΠΙΔΕΙΣ
ΚΕΡΚΟΠΙΔΕΙΣ(;)
ΦΛΕΓΥΕΣ
ΚΥΚΛΑΔΙΤΕΣ
ΚΑΒΕΙΡΟΙ(;)

ΣΙΓΟΥΡΑ ΜΕΡΙΚΟΙ ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΖΗΣΑΝ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, Ή ΑΛΛΟΙ ΝΑ ΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ,ΑΛΛΑ Η ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΑΥΤΗ ΑΦΟΡΑ ΓΕΝΙΚΩΣ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΖΗΣΑΝ Π-Ρ-Ι-Ν ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟ ΤΟΥ ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΟΣ.ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΙΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΝ-ΠΛΟΥΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΑΥΤΗ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΚΑΙ ΓΕΝΗ ΤΗΣ ΠΡΟ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ, Ή ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ ΕΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΣΩΣΤΑ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ.

ΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΜΙΑ ΠΛΗΡΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ ΕΠΕΙΤΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΜΕΛΕΤΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΞΗΓΗΣΟΥΜΕ...

ΜΕ ΦΙΛΟΤΗΤΑ


ΣΕΒΑΣΤΟΤΑΤΕ ΣΥΜΠΟΡΕΥΤΗ ΓΕΩΡΓΙΕ.

Έπειδή θa ξεκινήσωμε, πρέπει νά ξεκινήσωμε, μία πολύ μακρά συζήτησιν-πορεία- άναζητήσεως τής φυλετικής μας ταυτότητος
θά πρέπει, κατά τήν ταπεινή μου άποψιν,νά θέσωμε είς εαύτούς τό έρώτημα :

"Είναι τό Αίγαίο καί ή Κρήτη ή φύτρα τής Λευκής Φυλής";

Τό έρώτημα δέ τούτο, είναι, ή ίσως νά είναι τήν έποχή μας πολύ σημαντικό καί δή έπικαιρότατο, καθότι, πολύ προσφάτως (τόν Άπρίλιο τού 2004), όργανώθηκε καί συνήλθε είς τήν Θεσσαλονίκη << Παγκόσμιο Γεωλογικό Συνένδριο>> μέ προγραμματισμένο άντικειμενικό στόχο νά βγάλει <<έπιστημονικά συμπεράσματα καί δεδομένα πώς ή έμφάνισις άνθρωπόμορφης καί άνθρώπινης ζωής είς τήν Εύρώπη καί τήν Μεσόγειο έπραγματοποιήθη 5-6.000 έτη π.Χ.,>> δηλαδή μετά
τόν άποκαλούμενο κατακλυσμό τού Νώε.

Όπως καί Έσύ άντιλαμβάνεσαι, ή προσπάθεια άναπτύξεως καί έπιβολής κι αύτής τής θεωρίας άποβλέπει είς καί διά δήθεν γεωλογικών δεδομένων καθιερώσεως τής περί Νώε-Εύας, Ναχώρ-Άβραάμ κ.λπ παραμυθολογίας.

Καί διά τόν λόγον αύτόν θά πρέπει, πιστευώ, νά ξεκινήσωμε τήν συμποσιακήν μας συζήτησιν άπό τό Αίγαίο καί τη Κρήτη άναζητώντας καί έντοπίζοντας, άφ ένός τίς πρίν, κατά καί μετά τών διαφόρων περιόδων τών παγετώνων έπικρατούσες είς τήν Εύρώπη καί Μεσόγειο καί δή είς τό Αίγαίο καί Κρήτη γεωλογικές καί κλιματολογικές συνθήκες καί άφ'έτέρου τίς Συμπαντοαστρικές, δήλα δή: Κατά τίς περιόδους αύτές, κυρίως τίς τελευταίες, ποιοί Θεοί, ό Όφιονέας, ό Ούρανός, ό Κρόνος ή ό Διάς κυβερνούσαν.

Είναι δέ αύτονόητο πώς διά τών Θεών τούτων όρίζονται, προσδιορίζονται καί δηλώνονται Συμπαντοαστρικές περίοδοι καί ότι αύτές σημαίνουν διά τήν έμφάνισιν, άνάπτυξιν καίμετάλλαξιν τής είς τήν Μεσόγειον καί δή τό Αίγαίο καί Κρήτη χλωρίδος καί πανίδος (-τών ζωικών όργανισμών, όπου μεταξύ αύτών ήτο ό άνθρωποειδής ( γαιούχος -αύτογέννητος),ό πρωτάνθρωπος (Τελχίνας), καί ό άνθρωπος( Έτεοκρής καί Έτεοκαρπάθιος).

Διά νά έντοπίσωμε, προσδιορίσωμε, μελετήσωμε καί έννοήσωμε, τήν είς τό Αίγαίο-Κρήτη έμφάνισιν τών Τελχινών, Έτεοκρητών καί Έτεοκαρπαθίων θά πρέπει, πιστεύω
νά ξεκαθαρίσωμε τί ήσαν (άπο φυλετικοβιολογικής μορφής καί δομής), ποίοι ήσαν (άπό πού καί πώς άνεφύησαν ή ήλθαν)
οί πρώτοι, οί δεύτεροι καί τρίτοι, καθώς καί ποίοι ήσαν ( άπό πού ήλθαν καί μέ ποιά άποστολή) οί πρίν τήν Γένεσιν τού Δίος
Κύδωνες καί ποία ή φυλετικοβιολογική των καί δή πνευματονοητικήν των διαφορά άπό τούς Έτεοκρήτες.

Είς τήν ένδεχόμενη άπό Έσένα ή άλλους συμπορευτές μας πραγματοποιήσιν τής άπ' Έμέ προτεινομένης προσπάθειας είναι αύτονόητο πώς θά πρέπει, μάλλον, νά ληφθεί ύπ΄όψιν πώς: Ίδαίοι Δάκτυλοι, Κουρήτες καί Κορύβαντες είναι τά αύτά φυσικά πρόσωπα μέ έναλλασόμενες μόνο ίδιότητες καί δραστηριότητες. Οί δέ Κύδωνες όμωςείναι διαφορετικής προέλευσης, φαινοτύπικής καί πνευματονοητικής δομής άπο τούς Τριχαϊτες καί αύτοί άπό τούς Τελχίνες καί άπό τούς Έτεοκρήτες. Διαφορετικοί δέ ήσαν καί οί τελευταίοι καί άπό τούς δευτέρους καί τρίτους. Οί Τρίτοι, δεύτεροι καί τέταρτοι έμφανίσθησαν καί έζησαν είς διαφορετικές Συμπατοαστρικές καί φυσικά γεωλογικές καί κλιματολογικές περιόδους.

Ποίας Συμπαντοαστρικάς ( Θεϊκάς) περιόδους έμφανίσθησαν καί έζησαν αύτοί, καί διατί δέν έχουν, δέν μπορεί νά έχουν, καμμία καί όποιανδήποτε σχέσιν μέ τούς << άπογόνους Νώε-Εύας -Σήμ-Ναθώρ-Φλαγέ-Άβραάμ >> κλπ έλπίζω πώς μέ τήν ίδικήν Σου συμπαράστασιν, άλλά καί άλλων Συμπορευτριών καί Συμπορευτών, θά μπορέσουμε νά ξετυλίξωμε τό Μίτο καί νά είσέλθουμε, έστω καί είς τό προαύλιο του Λαμβύρινθου
τού ΜΗΡΟΥ, συμβάλλοντας κάπως είς τήν άναστήλωσιν τών άπό τούς Έβραιοκίμβρους θρυμματισμένων καί θρυμματιζομένων άκόμα Θεογονίας, Κοσμογονίας (Κοσμολογίας) καί Άνθρωπογονίας.
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΦΟΥΡΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
 
Δημοσ.: 808
Ἐγγραφή: Δευ 02/09/2002 22:27

Δημοσίευσηἀπό ΓΕΡΟΥΚΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ » Κυρ 16/05/2004 15:20

Κ.ΦΟΥΡΑΚΗ
ΕΑΝ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ,ΚΑΘΩΣ ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ,ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΣΧΕΤΙΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ (ΓΕΝΝΗΣΗ,ΓΕΝΕΣΗ Η ΑΝΕΦΥΗΣΗ) ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΙΔΩΝ ΝΟΜΙΖΩ) ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΑΤΕ (ΕΙΔΙΚΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΟΚΙΜΒΡΙΩΝ, ΤΕΛΧΙΝΩΝ ΚΑΙ ΕΤΕΟΚΑΡΠΑΘΙΩΝ).Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΝΕΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΩ ΟΣΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ.ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ
ΓΕΡΟΥΚΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
Νεοεισερχόμενος
 
Δημοσ.: 14
Ἐγγραφή: Τρί 28/10/2003 16:48

Δημοσίευσηἀπό ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ » Παρ 28/05/2004 23:25

ΠΕΡΙ ΙΔΑΙΩΝ ΔΑΚΤΥΛΩΝ
(ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΤΑΓΕΙΡΙΤΗ,ΩΓΥΓΙΑ,Α΄108)



ΟΙ ΚΡΗΤΙΚΟΙ ΙΔΑΙΟΙ ΔΑΚΤΥΛΟΙ:

ΠΕΝΤΕ,ΔΕΚΑ,ΠΕΝΗΝΤΑ,Ή ΕΚΑΤΟ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ,ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΣ.ΟΙ ΙΔΑΙΟΙ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ Α-Ν-Θ-Ρ-Ω-Π-Ο-Ι ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΠΟΥ ΕΠΙΝΟΗΣΑΝ ΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΛΛΩΝ ΚΑΘΌΤΙ ΕΥΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΙΔΗΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΑΛΚΟΝ.

ΕΖΟΥΣΑΝ (ΑΡΧΙΚΩΣ;)ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΤΕΡΑΙΑΝ ΧΩΡΑΝ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΟΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΠΟΛΛΑ "ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ" ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ, ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΩΝ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΕΙΩΝ...ΣΕ ΧΡΟΝΟΥΣ ΑΠΩΤΕΡΟΥΣ..ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΙΔΑΙΩΝ ΗΛΘΟΝ ΕΙΣ ΤΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΟΙ ΕΞΟΡΙΣΤΟΙ ΤΙΤΑΝΕΣ (ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΡΗΤΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΝ)..ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝ ΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΛΛΩΝ ΕΙΣ ΤΟ ΟΡΟΣ ΒΕΡΕΚΥΝΘΟΝ..

ΕΤΙΜΗΘΗΣΑΝ ΩΣ ΘΕΟΙ..ΟΝΟΜΑΤΑ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΣΩΖΩΜΕΝΩΝ ΕΙΣ ΕΜΑΣ ΕΙΝΑΙ:ΗΡΑΚΛΕΥΣ(ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΣ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΕΩΣ ΑΛΚΜΗΝΗΣ),ΠΑΙΟΝΑΙΟΣ,ΕΠΙΜΗΔΗΣ,ΙΑΣΙΟΣ,ΙΔΑΣ.
ΟΥΤΟΙ ΠΑΝΤΕΣ Η-Λ-Θ-Ο-Ν ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ "ΟΤΕ ΕΦΕΡΟΝ ΕΚΕΙ ΤΟΝ ΔΙΑ"(ΒΛΕΠΕ ΘΕΩΡΙΑ ΠΕΡΙ ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΑΡΚΑΔΩΝ) ΚΑΙ Ο ΗΡΑΚΛΕΥΣ ΟΥΤΟΣ ΚΑΤΕΣΤΗΣΕΝ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΑΣ.

ΕΤΙΜΗΣΑΝ ΔΕ ΑΥΤΟΥΣ ΩΣ Θ-Ε-Ο-Υ-Σ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...


ΟΙ ΦΡΥΓΙΚΟΙ ΙΔΑΙΟΙ ΔΑΚΤΥΛΟΙ:

ΣΥΓΧΕΟΜΕΝΟΙ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΚΡΗΤΩΝ.ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΠΟΨΙΣ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟΙ ΑΥΤΩΝ ΚΑΘΙΕΡΩΜΕΝΟΙ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟ ΠΟΡΕΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙΩΝΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ Α(Ε)ΡΙΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΝΔΙΚΗΝ.

ΓΟΗΤΕΣ ΚΑΙ ΛΑΟΠΛΑΝΟΙ


ΟΙ ΣΑΜΟΘΡΑΚΙΟΙ ΙΔΑΙΟΙ ΔΑΚΤΥΛΟΙ:

Ή ΚΑΒΕΙΡΟΙ..ΠΑΡΑ ΑΥΤΩΝ ΕΜΑΘΕΝ Ο ΟΡΦΕΥΣ...




ΕΣΣΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...ΠΕΡΙ ΚΟΥΡΗΤΩΝ..(ΕΑΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΕΙ ΠΕΡΙ ΙΔΑΙΩΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ)
ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
Τακτικό μέλος
Τακτικό μέλος
 
Δημοσ.: 319
Ἐγγραφή: Πέμ 10/01/2002 22:24

Δημοσίευσηἀπό ΠΙΠΕΡΑΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ » Δευ 29/05/2006 01:28

Τελχίνες


Στα πνεύματα της φωτιάς κατατάσσουν και τους Τελχίνες, αλλά δεν έχουμε και γι' αυτούς ακριβέστερες πληροφορίες από όσες έχουμε για τους Καβείρους. Φαίνεται ότι ήταν ηφαιστειακά πνεύματα κι αυτοί. Μύθους τους συναντούμε στην Κύπρο, τη Ρόδο και την Κρήτη.

Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, οι Τελχίνες ήταν γιοι της θάλασσας κι αυτοί και μαζί με την Καφίρα την κόρη του Ωκεανού ανάθρεψαν τον Ποσειδώνα, που η Ρέα τους τον είχε εμπιστευθεί. Όταν μεγάλωσε ο Ποσειδώνας, τον ερωτεύθηκε η Αλία, αδελφή των Τελχινών, που του έδωσε έξι γιους και μια κόρη, τη Ρόδο. Οι έξι γιοι εξορίστηκαν στο κέντρο της γης, ενώ η Αλία που ρίχτηκε στη θάλασσα τιμήθηκε με το όνομα Λευκοθέα.

Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση, κάποτε που η νήσος Ρόδος κατακλύστηκε από τη θάλασσα, οι Τελχίνες έφυγαν από το νησί, αφού το έκαναν άγονο ποτίζοντας το με το νερό της Στύγας (μορφή ραδιενέργιας. Άλλος μύθος αναφέρει ότι ένας απ' αυτούς, ο Λύκος, κατέφυγε στη Λυκία και ίδρυσε εκεί το ναό του Λύκειου Απόλλωνα. Κατά μια άλλη εκδοχή, ο Απόλλωνας σκότωσε τους Τελχίνες, ενώ ένας συγγραφέας αναφέρει ότι τους σκότωσε ο Δίας, που τους εξόντωσε λόγω της κακίας τους. Έλεγαν επίσης πως οι Τελχίνες δεν ήταν παρά οι σκύλοι του Ακταίονα, μεταμορφωμένοι, αφού είχαν κατασπαράξει τον αφέντη τους και τον καταβρόχθισαν. Κατ' άλλους ήταν οι γιοι της Νέμεσης και του Τάρταρου, κι άλλοι πάλι ισχυρίζονταν πως είχαν γεννηθεί, όπως οι Ερινύες, από το αίμα που έσταξε από την πληγή του Ουρανού, όταν αυτός ακρωτηριάστηκε από τον Κρόνο. Ήταν συγγενείς με τους Γίγαντες και με τα άλλα τέρατα.

Οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν πολλά ονόματα που είχαν δοθεί στους Τελχίνες. Σχετικά μ' αυτό το θέμα των ονομάτων, ένας από τους ενδιαφέροντες μύθους λέει, ότι ήταν τρία πνεύματα που είχαν τα χαρακτηριστικά ονόματα, Χρυσός, Άργυρος και Χαλκός, που τα χρωστούσαν στα μέταλλα που είχαν ανακαλύψει. Ο σαφέστατος χαρακτηρισμός των Τελχινών είναι, πνεύματα των μετάλλων. (Θυμιθυτε τους τρείς μάγους με τα δώρα στην γέννηση του Χριστού. Υπάρχει σχετισμός; )

Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης λέει "είχαν επινοήσει τέχνες πολλές κι είχαν κάνει πολλές ανακαλύψεις γνωστές και χρήσιμες για τους ανθρώπους". Σ' αυτούς οφείλονταν η άρπη (το δρεπάνι), που είχε χρησιμέψει για τον ακρωτηριασμό του Ουρανού από τον Κρόνο. Επίσης και η τρίαινα του Ποσειδώνα. Οι Τελχίνες είχαν συνεργαστεί με τους Κύκλωπες στην κατασκευή του περιδέραιου, που, όπως γνωρίζουμε, συγκαταλέγονταν ανάμεσα στα δώρα που δόθηκαν στην Αρμονία, με την ευκαιρία του γάμου της με τον Κάδμο και που θα έφερνε μοιραία τη δυστυχία σ' όσες θα το φορούσαν. Ακόμα, θεωρούσαν τους Τελχίνες ότι ήταν οι πρώτοι που φιλοτέχνησαν αγάλματα των θεών και εφεύραν τη χαρακτική των μετάλλων.

Θεωρούνταν επίσης μάγοι και γητευτές και πως έφτιαχναν φίλτρα από ρίζες φυτών, από ορισμένα βότανα κι εξαπέλυαν βροχές, χαλάζι χιόνι και έριχναν ακόμα και κεραυνούς κι είχαν επιπλέον και το χάρισμα να μεταμορφώνονται, όπως κι όποτε το ήθελαν. Ήταν αμφίβια όντα, ζώντας και πάνω στη γη και μέσα στα νερά και έμοιαζαν κατά ένα μέρος με δαίμονες, κατά ένα άλλο με ανθρώπους και κατά ένα τρίτο μέρος με ψάρια κι είχαν μεμβράνη ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών, όπως οι χήνες. Κάποιες φορές τους παρίσταναν χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, με φρύδια και μεγάλα βλέφαρα. Έλεγαν πως οι Τελχίνες "μάτιαζαν" και η κακία τους είχε γίνει παροιμιώδης. Οι αρχαίοι συγγραφείς απέδιδαν αυτή την κακή τους φήμη στο γεγονός της ζήλιας γι' αυτούς και το φθόνο εξαιτίας της αξιοσύνης τους στις τέχνες.

Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, οι Τελχίνες είχαν κατοικήσει πρώτα στη Ρόδο. Μα τους έδιωξαν από κει οι Ηλιάδες - οι γιοι του Ήλιου - που οι συγγραφείς αυτοί αναφέρουν και τα ονόματά τους: Θρίνακας, Μακαρέας και Αύγης. Κατ' άλλη παράδοση, ένας κατακλυσμός τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν το νησί. Και πήγαν από τη Ρόδο στην Κρήτη - που μερικοί τη θεωροούν τόπο καταγωγής τους - και ανέλαβαν κοντά στον Δία το ρόλο που γενικά αποδίδεται στους Κουρήτες. Τους συναντούμε και στην Κύπρο, μα δε γνωρίζουμε τίποτα για το ρόλο που παίζουν στις παραδόσεις αυτού του νησιού. Αντίθετα στο νησί Κέω (την Κέα, Τζια) μια από τις γνωστότερες οικογένειες, αυτή των Ευξαντιδών, ισχυρίζονταν πως κατάγονταν από τους Τελχίνες, μέσω του Ευξάντιου. Βασιλιάς τους ήταν ο Δημώνακας, που η σύζυγός του ονομαζόταν Μακελώ, ή Μακελλώ, ή Μακεδώ.

Κάποτε που πήγε στην Κέα ο Δίας, οι Τελχίνες δεν του έκαναν καλή υποδοχή. Μια μεταγενέστερη παράδοση έλεγε πως ο κύριος του Ολύμπου είχε σκοτώσει τους Τελχίνες, επειδή "το κακό μάτι τους" αρκούσε για να καταστρέψει τις σοδειές. Και μονάχα οι θυγατέρες των Τελχινών γλίτωσαν, επειδή αυτές είχαν κάνει καλύτερη υποδοχή στον Δία. Ακόμα, συναντούμε τους Τελχίνες στην Τευμησό της Βοιωτίας, όπου, όπως έλεγαν, είχαν έρθει από την Κύπρο κι είχαν ιδρύσει ναό της Τελχίνιας Αθηνάς. Τους συναντούμε και στη Σικυώνα, που, όπως και τα νησιά Κρήτη και Ρόδος, ονομάζονταν άλλοτε Τελχινία.

Η αρχαία Σικυώνα ως μία πόλη ως τον τόπο που διάλεξαν οι Ολύμπιοι Θεοί για την απόδοση τιμών μεταξύ τους, μετά την νίκη τους εναντίον των Γιγάντων και ο Ησίοδος αναφέρει την Μυκόνη (Σικυών) ως το μέρος που ο Προμηθέας εξαπάτησε τους τα χειρότερα κομμάτια από τα θυσιασμένα ζώα, κρατώντας τα καλύτερα για τους ανθρώπους.

Οι αρχαιοι επίσης πίστευαν ότι στην Σικώνα έφερε ο Προμηθέας την φωτιά στον ανθρώπινο γένος.

Λίγες είναι οι γνώσεις μας για την ιστορία της αρχαίας πόλης και αυτές κυρίως προέρχονται από τις λίστες των βασιλέων του Παυσανία και του Ευσέβιου.

Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο πρώτος βασιλιάς της Σικυώνος και ιδρυτής της, ήταν ο Αιγιαλεύς και η πόλη ονομάσθηκε Αιγιαλεία και ολόκληρος η Πελοπόννησος ονομαζότανε Αιγιαλός.

Εκτισε την πόλη στην πεδιάδα και την Ακρόπολη στην άκρη της ανατολικής πλευράς του οροπεδίου (όπου, όπως αναφέρει ο Παυσανίας, βρισκόντε ο Ναός της Αθηνάς). Ο γιος, Εύρωπος τον διαδέχθηκε και μετά αυτόν ο Τελχίνος, από τον οποίο η πόλη πήρε πιθανότατα το όνομα της, Τελχινία.

Ο γιος του Άπις έφθασε σε τέτοια μεγάλη δύναμη, ώστε ολόκληρη η περιοχή νοτίως τους Ισθμού, ονομάστηκε Απία. Μετά τον Άπι ακολούθησε ο γιος του Θελξίων, και μετά αυτόν ο Αίγυρος, Θουρίμαχος και Λεύκιππος. Ο Λεύκιππος δεν έκανε γιο αλλά κόρη, την Καλχινία, η οποία σύμφωνα με την παράδοση έκανε με τον Ποσειδώνα ένα αγόρι. Ο Λεύκιππος το ανέθρεψε και του έδωσε το βασίλειο του. Το ονομά του ήταν Πέρατος.

Ο Σκήψιος θεωρεί πιθανόν Κουρήτες και Κορυβάντες να είναι ίδιοι: οι νεαροί (κούροι, Κουρήτες), που εκτελούσαν τον πολεμικό χορό για τη Μητέρα των θεών, τη Ρέα, οι ίδιοι που ονομάστηκαν Κορυβάντες από το ότι έβγαιναν να χορέψουν χτυπώντας το κεφάλι τους όπως βάδιζαν ρυθμικά. Ο ποιητής (Όμηρος) τους λέει «ανθρώπους που βαδίζουν ρυθμικά» («Βητάρμονες»). Και επειδή οι Κορύβαντες χόρευαν και μάλιστα με ένθεη μανία, λέμε «κορυβαντιώντες» όσους κινούνται φρενιασμένα. ( Στράβων, Γεωγραφικά βιβλίο Ι&#8217;, c 469 ΙΙΙ, 11)

Ο συγγραφέας της Φαρωνίδας αναφέρει τους Κουρήτες ως αυλητές και Φρύγες. Αλλοι τους λένε εντόπιους και με χάλκινες ασπίδες. Αλλοι λένε τους Κορυβάντες Φρύγες, κι όχι τους Κουρήτες. Τους θεωρούν Κρητικούς και λένε ότι πρώτοι αυτοί στην Εύβοια φόρεσαν χάλκινα όπλα. Γι αυτό και τους είπαν Χαλκιδείς. Aλλοι λένε πως οι Τιτάνες έδωσαν στη Ρέα ένοπλους διακόνους από τη Βακριανή ή κατ&#8217; άλλους από τη Κολχίδα, τους Κορύβαντες. Στα κρητικά κείμενα, οι Κουρήτες λέγονται τροφοί του Δία και φύλακες. Η Ρέα τους έστειλε στην Κρήτη από τη Φρυγία. Aλλοι λένε ότι στη Ρόδο ήταν εννιά τελχίνες. Ακολούθησαν τη Ρέα στην Κρήτη, ανέθρεψαν το Δία και μετονομάστηκαν Κουρήτες&#8230; ( Στράβων, Γεωγραφικά βιβλίο Ι&#8217;, c 472, ΙΙΙ, 19)

Σύμφωνα με το Διόδωρο και το Στράβωνα, όπως θα δούμε πιο κάτω, οι Ιδαίοι δάκτυλοι και η λατρεία τους πέρασε από τη Κρήτη στη Φρυγία (Τρωάδα) Μ. Ασία (Περισσότερα βλέπε «Ιδαίοι Δάκυλοι « και «Κρητικός και Λίβυος Δίας»)
Ο νομός Δωδεκανήσου είναι ένα νησιωτικό σύμπλεγμα στο νοτιοανατολικό τμήμα του Αιγαίου πελάγους. Παρά την ονομασία του, το σύμπλεγμα αυτό αποτελείται από περισσότερα νησιά, πολλά από τα οποία είναι ακατοίκητα. Στα Δωδεκάνησα συμπεριλαμβάνονται τα νησιά Πάτμος, Αστυπάλαια, Λέρος, Κάλυμνος, Κως, Νίσυρος, Χάλκη, Τήλος, Σύμη, Ρόδος, Κάρπαθος και Κάσος. Τα Δωδεκάνησα, παλαιότερα ονομάζονταν και Νότιες Σποράδες, αρχίζουν στο βορρά με την Πάτμο, την Άρκο και το Αγαθονήσι και με κατεύθυνση νοτιοανατολική τελειώνουν στη Μεγίστη.
Ιστορία
Στην αρχαιότητα τα νησιά της Δωδεκανήσου ήταν γνωστά το καθένα με το όνομά τους και όχι ως σύνολο. Οι πληροφορίες μας για την προϊστορική περίοδο της ιστορίας τους είναι ελάχιστες. Γνωρίζουμε όμως θετικά ότι στην Δ' π.Χ. χιλιετία υπήρχαν ήδη εκεί κάτοικοι (Τελχίνες και Κάρες). Οι μινωικοί Κρητικοί ίδρυσαν εμπορικούς σταθμούς στη Ρόδο, ενώ στα μυκηναϊκά χρόνια (μετά το 1400 π.Χ.) έφτασαν οι πρώτοι Έλληνες άποικοι (Αχαιοί από την Πελοπόννησο). Αργότερα ήρθαν και Δωριείς με επικεφαλής τον Αλθαιμένη, εγγονό του βασιλιά του Άργους Τημένου. Ειδικά η Λέρος και η Πάτμος αποικίστηκαν από Ίωνες της Μιλήτου.
Πολυάριθμα ροδιακά αγγεία των γεωμετρικών και αρχαϊκών χρόνων βρέθηκαν στη Μ. Ασία, στη Ρωσία, στην Αίγυπτο και στην Ιταλία και αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες για την ακμή του ροδιακού εμπορίου. Μεγάλη εξάλλου είναι η συμβολή των Ροδίων και των Κώων στον αποικισμό της Μ. Ασίας και της Σικελίας: ίδρυσαν τη Φάσηλη και τους Σόλους (στη Μ. Ασία) και τον Ακράγαντα, την Καμάρινα και τη Γέλα (στη Σικελία).
Το πολίτευμα στα νησιά ήταν δημοκρατικό, εκτός από τη Ρόδο, τη Λίνδο, την Κάμιρο και την Ιαλυσό, όπου διατηρήθηκε το μοναρχικό έως τον ΣΤ' π.Χ. αιώνα. (Τύραννος της Λίνδου ήταν και ο σοφός Κλεόβουλος ο Ρόδιος). Οι τρεις μεγάλες πόλεις τής Ρόδου (Ρόδας, Λίνδος, Κάμιρος) ίδρυσαν με την Κω, την Κνίδο και την Αλικαρνασσό συμμαχικό οργανισμό γνωστό ως Δωρική Εξάπολη (ΣΤ&#8217; π.Χ. αιώνας). Oι Δωδεκανήσιοι υποτάχτηκαν στους Πέρσες, αλλά τους απελευθέρωσε ο αθηναϊκός στόλος και από τότε εντάχτηκαν στην αθηναϊκή συμμαχία. Στη συμμαχία αυτή οι Δωδεκανήσιοι έμειναν πιστοί και κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο και μόνο λίγο πριν από το τέλος του αποχώρησαν από τη συμμαχία. Στο τέλος του Ε' π.Χ. αιώνα η Ρόδος, με ενωμένες τις τρεις πόλεις της σε ένα ισχυρό κράτος, έγινε μεγάλη ναυτική δύναμη. Το ναυτικό της μάλιστα δίκαιο αναγνωρίστηκε στο πανελλήνιο ως το μόνο που ίσχυε στην εποχή του. Τον Δ' αιώνα γνώρισε μεγάλη ακμή και η Κω με την Ιατρική Σχολή του Ιπποκράτη.

Ο Ποσειδώνας, όπως ο Δίας και ο Αδης ήτανε γιος του Κρόνου και της Ρέας. Σύμφωνα δε με την παράδοση, ο Δίας ήταν ο υστερότοκος γιος του Κρόνου. Μερικοί ωστόσο συγγραφείς τον θεωρούνε μεγαλύτερο αδερφό του Ποσειδώνα και αναφέρουν ο Ποσειδώνας είχε γλιτώσει από την αδηφαγία του Κρόνου χάρη σε μια υποκατάσταση ανάλογη μ' εκείνη που ακολούθησε τη γέννηση του Δία, όπου όμως στην περίπτωση του Ποσειδώνα η Ρέα δεν πρόσφερε στον άντρα της μια πέτρα φασκιωμένη, αλλά ένα πουλάρι, που η Ρέα το έδωσε, αντί για το νεογέννητο παιδί της, στον Κρόνο να το καταπιεί κι έκρυψε το παιδί μέσα σ' ένα κοπάδι πρόβατα που έβοσκαν κοντά στην πηγή Άρνη, σε κάποια απόσταση από τη Μαντινεία. Σύμφωνα δε με άλλους συγγραφείς, Αρνη ήταν τ' όνομα της παραμάνας του Ποσειδώνα. Ο Κρόνος ανησυχώντας και υποψιαζόμενος κάτι το ύποπτο να γίνεται από την Αρνη, πήγε να ζητήσει το βρέφος, μα εκείνη έκανε την ανήξερη και τον βεβαίωσε πως μήτε καν ήξερε κάτι σχετικό με γέννηση κανενός βρέφους...
Εξάλλου, η ελληνική φαντασία επινόησε σχετικά με την ανατροφή του Ποσειδόνα κάτι ανάλογο με την ανατροφή του Δία στην Κρήτη από τους Κουρήτες. Μόνο που εδώ οι Κουρήτες αντικαταστάθηκαν από τους Τελχίνες, που τους βρίσκουμε σύγχρονα να τους λατρεύουν ως θεότητες της φωτιάς τόσο στην Κρήτη, όσο και στην Κύπρο και τη Ρόδο.
Οι Τελχίνες, είχαν κατασκευάσει κι έδωσαν την τρίαινα στον Ποσειδώνα (που ωστόσο κατά μερικούς την είχαν οι Κύκλωπες κατασκευάσει). Κι είπαμε πως η Ρέα στους γιους της θάλασσας, τους Τελχίνες, ανάθεσε του παιδιού της την ανατροφή και με την Καφίρας, της κόρης του Ωκεανού, τη συμπαράσταση (και τα περί Αλίας και τον ερωτά της με τον Ποσειδώνα και τα έξι τους αγόρια και τη θυγατέρα, τη Ρόδο.
Από τον Αρκαδικό Ερμή στα Καβείρια Μυστήρια Του Ευάγγελου Ψαρά Πριν από τα γεγονότα που σφραγίζουν την πορεία ενός τόπου, πολύ πριν η ιστορία χαράξει όλα όσα συνέβησαν και τα καταστήσει δεδομένα, προηγείται η παράδοση, οι θρύλοι, τα σύμβολα και κυρίως η Μυθολογία, για την οποία ο Βολταίρος έλεγε ότι είναι η αδελφή της ιστορίας. Κάτω από το πνεύμα αυτό λοιπόν για την ελληνική πραγματικότητα, θα πρέπει να ανατρέξουμε για πληροφορίες αρχικά στα ερμαϊκά Μυστήρια, για τα οποία μιλά και ο Παυσανίας, ένας από τους μεγάλους έλληνες ιστορικούς και περιηγητές τις αρχαιότητας και αναφέρει ότι τελούνταν στην Αρκαδία κατά το τέλος της νεολιθικής εποχής, γύρω στο 4000 π.Χ.

Παρατηρεί επίσης, πως τα ερμαϊκά μυστήρια θα πρέπει να προπορεύονταν όλων των άλλων πρωτοελληνικών μυστηρίων. Ο μελετητής μάλιστα Βερνάρδος Μπεράρ στο έργο του «Περί Αρκαδικών Μυστηρίων και τύπων λατρείας» (1894) έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις απόψεις πολλών αρχαιολόγων, οι οποίοι φορτώνουν τη μεσογειακή μυθολογία με απόψεις περί μεταναστεύσεως Αρίων από τα υψίπεδα της Κεντρικής Ασίας και την ανάπτυξη του Ινδοευρωπαϊκού πολιτισμού. Ο Μπεράρ μάλιστα εισηγείται μια πρωτότυπη μέθοδο στην εξέταση της μυθολογίας, λέγοντας ότι πριν εξετάσουμε την ελληνική μυθολογία σαν ενιαίο σύνολο, θα πρέπει να αναστήσουμε χωριστά τις μυθολογίες των Αρκάδων, Σπαρτιατών, Αθηναίων, Θεσσαλών, Βοιωτών και άλλων περιοχών της Ελλάδας.

Έτσι εγκαταλείποντας τη μέθοδο της συλλογικής μυθολογίας, εφαρμόζουμε τη μέθοδο της αναλυτικής εξέτασης, της τοπικής μυθολογίας. Κάτω λοιπόν από το πνεύμα αυτό αν εξετάσουμε την περιοχή της Αρκαδίας από τις πλέον απρόσβλητες από εξωτερικές επιρροές και δυσπρόσιτη περιοχή της Πελοποννήσου, όπου η λατρεία του Ερμή χρονολογείται πολύ πριν ακόμη η ελληνική μυθολογία τον συμπεριλάβει στο Ολυμπιακό πάνθεο. Ο Ζαν Ρισπέν μάλιστα θεωρεί τον Ερμή ως καθαρά τοπική θεότητα των Αρκάδων, κατά δε τον Παυσανία το Λύκαιο όρος ήταν ο τόπος των πρώτων μυστηριακών εκδηλώσεων των Αρκάδων υπό την ηγεσία του Λυκάονα, του γιου του Πελασγού. Στις τελετές αυτές, γράφει ο Παυσανίας, προσφέρονταν μυστηριακές θυσίες όπως τις αποκαλεί στις οποίες απαγορευόταν επί ποινή θανάτου η παρουσία των αμυήτων.

Φαίνεται ότι οι τελετές αυτές γίνονταν μέχρι και τα χρόνια του Παυσανία, αφού αναφέρει ότι μπροστά στον βωμό των θυσιών υψώνονταν δυο στήλες με κατεύθυνση ανατολική, πάνω τους δε ήταν ζωγραφισμένα διάφορα σύμβολα και παραστάσεις και όπως σχολιάζει σε πολύ παλιά εποχή πρέπει να γινόταν και ανθρωποθυσίες. Στην ελληνική μυθολογία λέγεται για το θέμα αυτό , ότι ο Δίας, ο πατέρας του Ερμή εξεμάνη όταν ο Λυκάονας ανάμειξε ανθρώπινες σάρκες στις θυσίες που πρόσφερε και γι&#8217; αυτό τον μεταμόρφωσε σε Λύκο. Οι Πελασγοί Αρκάδες, πάντοτε κατά τον Παυσανία, ήταν οι πρώτοι οικοδόμοι, που ανήγειραν την πρώτη και αρχαιότερη πόλη του κόσμου, τη σημερινή Λυκόσουρα, την οποία περιγράφει ως την πρώτη πόλη που είδε το φως και από αυτή έμαθαν οι άνθρωποι να κτίζουν πόλεις. Τη λατρεία του Ερμή εξυμνεί και ο Όμηρος, ο οποίος σε πολλά σημεία της Οδύσσειας μας πληροφορεί ότι ο Ερμής γεννήθηκε σε σπήλαιο του όρους Κυλλήνη και ανατράφηκε κοντά στη πόλη της Ακακίας η οποία πήρε το όνομά της από τον γιο Άκακο του Λυκάονα. Εκεί υπήρχε και ναός του Άκακου Ερμή, γνωστού και ως γιου του φωτός.

Και ο Όμηρος και ο Παυσανίας μας λένε σε σχετική περικοπή, ότι πολλά δεν μας τα αναφέρουν διότι τους δεσμεύουν όρκοι σιγής και έτσι στερηθήκαμε πολλές πληροφορίες. Στον Ερμή αποδίδεται σαν συμβολικό χρώμα το Γαλάζιο και τα πρώτα ξόανα που παρίσταναν τον Ερμή τοποθετούνταν πάνω σε κυβικό λίθο και ο Ερμής θεωρούνταν προστάτης των οδοιπόρων και των οικοδόμων. Οι οδοιπόροι είχαν ως έθιμο, στο τέλος της οδοιπορίας τους να αφήνουν μια πέτρα. Έτσι στους διάφορους προορισμούς δημιουργώντας ένας σωρός από πέτρες που άφηναν οι διάφοροι οδοιπόροι. Επίσης σ&#8217; αυτούς τους σωρούς συνήθιζαν να αφήνουν και τρόφιμα για τους επερχόμενους. Από το έθιμο αυτό προφανώς επεκράτησαν στους μεταγενέστερους οι Ερμές της κλασσικής περιόδου που ήταν οδοδείκτες. Όλα τα προαναφερθέντα καλύπτουν την περίοδο 4000 &#8211; 3500 π.Χ.

Ο Ηρόδοτος επισημαίνει τη συνέχεια των μυστηρίων της Αρχαϊκής εποχής που έφτασαν ως το νησί της Σαμοθράκης, ως Καβείρια μυστήρια. Οι έλληνες Πελασγοί ξεκινώντας από την Αρκαδία εγκαταστάθηκαν σε πολλά ελληνικά νησιά, από την Εύβοια μέχρι τον Ελλήσποντο. Στο δεύτερο βιβλίο του ο Ηρόδοτος γράφει: «Τήν γάρ Σαμοθράκην ο&#7988;κεον πρότερον Πελασγοί, &#7989;ρον τινά λόγον περί α&#8016;τού (&#7960;ρμο&#8166;) &#7956;λεξαν, τά &#7952;ν το&#8150;σι, &#7952;ν Σαμοθράκ&#8131; μυστηριήσι δεδήλωται» (ΙΙ βιβλ. σ. 51). Αλλά και ο Διόδωρος Σικελιώτης στο ΙΙΙ βιβλίο του (σελ. 55), αναφέρει: «&#8040;νόμασαν δ&#8217; α&#8016;τήν Σαμοθράκην, &#8005;περ ε&#7990;ναι μεθερμηνευόμενον ε&#7984;ς τήν &#7961;λληνικήν διάλεκτον «&#7993;ερά νήσος», και ότι τα μυστήρια αυτής ταυτίζονται με τα θρακικά Καβείρια Μυστήρια.

Τα μυστήρια αυτά ξεκίνησαν από τη λατρεία του Αρκαδικού και Αττικού ιθυφαλλικού Ερμή, θεού της γονιμότητας την εποχή εκείνη και μετά από μυστικές και παράξενες διαδρομές, χαμένες στην απώτερη αρχαιότητα, κατέληξαν στους Κάβειρους της Λήμνου και της Σαμοθράκης. Ο μυστικισμός γρήγορα εισχώρησε στην λατρεία τους με τα μεταλλαγμένα Ερμαϊκά μυστήρια, για τα οποία δεν γνωρίζουμε τίποτε πλέον. Για τα Καβείρια μυστήρια της Λήμνου γνωρίζουμε , από ένα απόσπασμα του «Φιλοκτήτη» του ρωμαίου ποιητή Ακτίου, ότι γίνονταν νύχτα μεσα σε άλσος κοντά στο ιερό του Ηφαίστου και από άλλη περιγραφή του Φιλόστρατου ξέρουμε ότι κατά τη διάρκειά του έσβηνε κάθε φωτιά πάνω στο νησί για εννιά μέρες και στέλναν πλοίο στη Δήλο για να μεταφέρει νέο φως.

Ο λαός του νησιού κατέβαινε το διάστημα αυτό στην παραλία όπου με παρακλήσεις προς τις Καβειρικές θεότητες ανέμεναν τον ερχομό του πλοίου και τότε άναβαν και πάλι οι εστίες του νησιού. Με τον τρόπο αυτό συμβολίζαν την έναρξη της νέας ζωής. Το μεγαλύτερο κέντρο των Καβειρίων μυστηρίων υπήρξε βέβαια το νησί της Σαμοθράκης. Οι Καβείριες θεότητες ήταν τέσσερις. Η Αξίερος και η Αξιόκερσα και ο Αξιόκερσος και ο Κασμίλος. Τα ονόματα αυτά των οποίων μόνο το πρώτο συνθετικό μπόρεσε να ερμηνευθεί (άξιος = άγιος), θεωρούνται από τους αρχαίους ότι υποδηλώνουν οι μεν γυναίκες τη Δήμητρα και Περσεφόνη, οι δε άντρες τον Άδη και τον ιθύφαλλο Ερμή, όλες θεότητες της γονιμότητας της γης.

Οι Κάβειροι θεωρούνταν παιδιά του Ηφαίστου και της Καβείρας άλλοι δε τους θεωρούσαν παιδιά του Ερμή ή Κασμίλου. Κατά τις απόκρυφες παραδόσεις οι Κάβειροι εκπροσωπούσαν τις δυνάμεις εκείνες που εξασφαλίζουν τη ρυθμική λειτουργία των κόσμων στη δημιουργία των οποίων βοήθησαν. Ο Μυούμενος στα μυστήρια των Καβείρων διεδραμάτιζε το πρόσωπο του ενός από τους Καβείρους του Κασμίλου ή Καδμίλου που σκοτώθηκε από τα αδέλφια του και τον επανέφερε στη ζωή ο Θεός Ερμής βοηθούμενος από τους ίδιους τους αδελφοκτόνους. Παρατηρούμε ότι η συμβολική θανή και ανάσταση του ήρωα συναντιέται σ&#8217; όλα τα μυστήρια είτε σαν φόνος και ανάσταση του Διονύσου - Ζαγρέα στα Ορφικά μυστήρια, είτε σαν φόνος και ανάσταση του θεού Όσιρη στα Αιγυπτιακά μυστήρια κ.ο.κ. Μετά τη μύηση έδεναν μια πορφυρή ζώνη γύρω από την περιοχή των νεφρών του μυημένου, τον στεφάνωναν με στεφάνι ελιάς και αφού τον σκέπαζαν με πέπλο τον ενθρόνιζαν σ&#8217; ένα θρόνο μπροστά στη φωτιά και γύρω του χόρευαν οι ιερείς.

Κατά τον Διόδωρο με αυτό πετύχαιναν την ηθική εξύψωση των μυστών ώστε να γίνουν πιο δίκαιοι και ευσεβείς και να πιστέψουν στην αθανασία της ψυχής και στη μέλλουσα ζωή. Σύμφωνα με την εξωτερική παράδοση οι Κάβειροι ή Τελχίνες ήταν οι κυκλώπειοι ή Πελασγοί μαστόροι που είχαν κτίσει όλα τα ιερά κτίρια της Ελλάδας, Αιγύπτου και Μικράς Ασίας. Ταξίδευαν προς διάφορες κατευθύνσεις και κατασκεύαζαν επιβλητικά κτίρια με τα οποία κάθε ηγεμόνας φιλοδοξούσε να λαμπρύνει την επικράτειά του. Επισκέφθηκαν έτσι πολλά έθνη, βοηθώντας την πιο γρήγορη εξέλιξή τους και τις φιλοσοφικές αναζητήσεις τους.

Χάρη στις ναυπηγικές γνώσεις που κατείχαν, ήταν άλλωστε προστάτες των ναυτικών, κατάφεραν να κάνουν και υπερπόντια ταξίδια, μεταφέροντας γνώσεις και πληροφορίες σε όλο τον κόσμο. Στο βιβλίο του «Η διασπορά των Καβειρικών μυστηρίων», ο Φαμπρέ Ντ&#8217; Ολιβέτ (1768-1825) αναφέρει ότι τα μυστήρια της Σαμοθράκης, έφτασαν σε περιοχές της δυτικής Ευρώπης μέχρι την Ιρλανδία. Πράγματι σήμερα είναι αποδεκτό από την Ιρλανδική ιστορία ότι οι πρώτοι που αποίκισαν το νησί τους ήταν οι Έλληνες με αρχηγό τον Πορθολάνο στις αρχές της εποχής του ορείχαλκου. Μέχρι και σήμερα κοντά στο Δουβλίνο υπάρχουν μνημεία που αναγέρθηκαν από Πελασγούς Έλληνες για τη μυστηριακή τους λατρεία.
ΠΙΠΕΡΑΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ
Νεοεισερχόμενος
 
Δημοσ.: 43
Ἐγγραφή: Παρ 27/06/2003 14:29


ΤΕΛΧΙΝΕΣ-ΤΡΙΧΑΪΤΕΣ-ΚΥΔΩΝΕΣ -ΕΤΕΟΚΡΗΤΕΣ

Δημοσίευσηἀπό ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ » Πέμ 21/07/2016 00:03

Ένα άρθρο σχετικό με τους Ετεοκρήτες, από την φιλόλογο - συγγραφέα κ. Κουλιζάκη Ελένη, το οποίο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Κρήτες του Πειραιά.


Συνημμένα
Ετεοκρήτες.jpeg
"..ανέμισε το ουρανοφλεγόμενο Λοφίο της Θεάς Αθηνάς και η φωτιά της ξεχύθηκε στον Κόσμο ολάκερο..."

Ε-ΤΟΠΙΑ
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ
Παλαιό μέλος
Παλαιό μέλος
 
Δημοσ.: 1392
Ἐγγραφή: Σάβ 16/11/2002 00:08
Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑΙ


Ἐπιστροφὴ στην Ἐτεοκρῆτες-Κουρῆτες-Κορύβαντες-Κύδωνες



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση : Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 1 ἐπισκέπτης